Natuurlijk gelukkig

Harris, Outer Hebrides, Schotland

‘Voor geluk…. Wat is er weinig nodig voor geluk! … het kleinste, het zachtste, het lichtste, het ritselen van een hagedis, een zucht, een zweem, een blik – weinig zorgt voor het beste geluk. Wees stil.’

Bovenstaand citaat schreef ik lang geleden op. Ik kom hem onderweg weer tegen, ergens in mijn documenten. Het is een citaat van Friedrich Nietzsche dat Eckhart Tolle aanhaalt in zijn boek De nieuw aarde. Herkenbaar, het is een weten dat je stil kan maken. Zo ervaar ik soms ineens de diepgang van de aarde, van het leven. Soms, want meestal – vaak gedurende een werkweek – heb ik daar geen echte aandacht voor. Mijn geest wordt in beslag genomen door dagelijkse beslommeringen: werkafspraken, klusjes in huis, allerhande sociale activiteiten, een continue to do list. Om mijn kern te voelen, start ik de dag vaak door te beginnen met bewust stil zijn. Of mediteren, hoe je het noemen wilt. Een kort moment, zo’n tien minuten, waarna ik alles helderder zie en ervaar.

Nu we hier in de natuur van Schotland verblijven, hoef ik mij nauwelijks aan te zetten tot stilstaan. Het gebeurt als vanzelf, waar we ook heenrijden, wandelen of met ons busje (‘in het wild’) staan. Overal is de overweldigende en tegelijkertijd vanzelfsprekend aanwezige natuur. Met de minuut anders, door de lichtinval, door de wolken, door de stand van de zon.

Pennyglen, Culzean bay, Schotland

Het brengt mij terug naar een ontmoeting met de Schotse Rhona, enkele dagen nadat we aankwamen in Hull vanuit Rotterdam. Rhona woont al jaren in Noord-Engeland. We hebben een gezellig avond in de grote motorhome van haar en haar vriendin Alice. Onder begeleiding van Britse popmuziek en gin, hebben we mooie gesprekken. We praten ook over Thijs’ boek Thuis zijn in het onbekende. Het raakt haar diep gevoelde overtuiging dat de natuur een waardevolle sleutel kan zijn. Zo heeft de natuur haar persoonlijk altijd geholpen tijdens moeilijke periodes in haar leven. Al op jonge leeftijd zocht ze de schoonheid van de natuur op. Het gaf haar de rust en kracht die thuis grotendeels ontbrak. Ze noemt zichzelf niet religieus of spiritueel en spreekt niet over God of de kosmos. Het simpelweg zijn in de natuur zijn en respecteren dat natuur groter is dan onszelf, geeft haar een rotsvast fundament. Door aandachtig om haar heen te kijken, lossen haar problemen niet op maar ze kan ze zo wel beter in perspectief plaatsen of op zijn minst beter aan. De eenvoud die hierin schuilt vind ik prachtig en is voor mij herkenbaar.

Hoe mooi is het dat ik na deze bijzondere ontmoeting dat citaat van Nietzsche weer tegenkom. Het resoneert hier op reis sterk bij mij. Middenin de natuur en ‘los van alles’, voel en ervaar ik dat er weinig nodig is voor geluk. De stilte leidt bij mij tot verwondering, die op zijn beurt weer mooie ontmoetingen en gesprekken met zich meebrengt. Het raakt het leven in zijn kern.

– Barbara –