Morsen met de tijd

‘Ons kuier on drink. Ons praat en ons lag. Ons kan lekker gesels*. Tot laat in die nag. Ek vertel van n boek. Wat ek het gelees.’

Zie hier ons huidige leven. Het liedje ‘Ons mors ons tyd’ in het Afrikaans van Stef Bos komt vaak spontaan naar boven bij mij de laatste tijd. De betekenis van het liedje gaat om iets anders uiteindelijk, maar het gaat mij om de eerste regels en vooral het refrein: ‘ons mors ons tyd’, dat steeds in mij klinkt. Want dat zijn wij aan het doen: tijd morsen.

Een tijd lang leven zonder planning en zonder agenda. Zien wat de dag ons brengt. Voelen waar we zin in hebben. Maar ook: meebewegen met wat ons overkomt, in welke omstandigheden we staan geparkeerd, wie we ontmoeten, wat voor weer het is. Dat dat heus niet allemaal één groot feest is lees je in het eerder gepubliceerde stuk van Thijs, ‘itinerant zijn is hard werken’. Het ‘kost’ best wat tijd om ons te verplaatsen, ons huishouden op de vierkante meter te doen, etcetera. Maar om al dit geregel heen, ontbreken afspraken, een plan, dingen die ‘moeten’. En dus klopt het aardig met ons leven nu hoe Stef Bos het ‘morsen van de tijd’ in de eerste regels van zijn liedje omschrijft. Het voelt als een ongekende luxe. Juist door deze directe tijdsbeleving, of beter gezegd het ontbreken van kloktijd, raak ik geïnspireerd, word ik creatiever en voel ik mij meer verbonden met de wereld en mensen om mij heen, ook met de mensen die ik mis en nu fysiek meer op afstand zijn.

Onlangs las ik het artikel ‘Je moet veel meer lummelen en niksen’. Dat gaat over het nieuwe boek van Alan Lightman (hoogleraar Menswetenschappen): In Praise of Wasting Time. Het NRC noemt het boek een ‘vurig pleidooi voor veel meer nutteloos rondhangen’. Lightman zegt tegen NRC Veel mensen, zelfs hele landen, vertonen bijna robotachtig gedrag. … We hebben amper nog tijd om te reflecteren, bijvoorbeeld op onze waarden. Wat vinden we belangrijk in het leven? We hebben geen tijd meer om daar rustig over na te denken. We hollen van de ene toets naar de volgende vergadering, proberen altijd online en verbonden te blijven. En het wordt erger.

Le mailleralye sur seine, Frankrijk

Mijn eigen huidige ervaring met het morsen van de tijd en het artikel in het NRC helpen mij na te denken over de invulling van mijn dagelijks leven in Nederland, zo ook over de teamsessies en heidagen die ik regelmatig geef. Ik weet dat juist even een wandeling maken midden tijdens zo’n sessie vaak juist zorgt voor meer creativiteit of betere oplossingen. Ik probeer ook altijd een dergelijk element in te brengen. Of een kennismakingsronde waar ieder vertelt over zijn / haar leven zonder strakke tijdslimiet. Het is dan net of er allerlei maskers afvallen en we met elkaar veel meer ons eigenlijke natuurlijke menselijk gezicht laten zien. Waar veel meer verbinding ontstaat. Maar toch, tijdens zo’n sessie moeten we toch weer naar een gezamenlijk plan en moeten we afspraken maken met elkaar. En ikzelf zit dan zelf ook weer meer in de modus van het houden aan de opzet die ik vooraf met de opdrachtgever heb afgesproken.

Ik broed op ideeën hoe ik dit kernachtige gevoel meer kan inbrengen in mijn werk straks. Maar dat broeden doe ik op momenten dat dit invalt en zonder schema. Ik ben immers aan het morsen met de tijd.

– Barbara –

Harris, Outer Hebrides, Schotland

 

 

 

 

 

*(Gesels = (volgens Google Translate) chatten)