Tevreden in de kou staan

Het is half acht ’s morgens, de wekker gaat. Een voor een komen we naar beneden, de thermometer geeft drie graden Celsius aan. Buiten ligt er een laag koude dauw over het grasveld waarop ons busje staat. Een schril contrast met het warme zomerweer dat ons zolang vergezeld heeft. Het zou heel koud moeten voelen, maar gek genoeg valt dat wel mee. De afgelopen weken is het in Polen en Slowakije gedurende de nacht steeds wat verder afgekoeld en het lijkt wel alsof we er aan gewend zijn geraakt. Dikke jassen hebben we niet aan. Stevige warme schoenen evenmin.

Onverwacht gemak

Gek is dat. Vooraf maakten we ons een beetje druk over de kou. Maar nu de kou met de Oost-Europese herfst langzaam intreedt, valt het eigenlijk best wel mee. Het zegt volgens mij iets over ons aanpassingsvermogen. Niet zozeer dat van Barbara en van mij, maar dat van mensen in zijn algemeenheid. Vooraf klinken veel dingen wat ongewis, spannend of ongemakkelijk, maar zit je er eenmaal middenin dan gaat het in de meeste gevallen als vanzelf. Het opzien tegen het ongemak is vaak groter dan het gevreesde ongemak zelf. Sterker nog: sommige schijnbare ongemakken blijken onverwachte voordelen te hebben. Zo is ons bed boven maar 1 meter en 10 centimeter breed. Bij een lengte van 2 meter is dat niet bepaald ruim te noemen. Ook vraagt het de nodige acrobatiek om erin te komen. Vooral de tweede persoon die ’s avonds slapen wil dient behoorlijk wat toeren uit te halen voordat hij geïnstalleerd is. De kleine ruimte is echter wel heel warm. Zelfs rond het vriespunt liggen we warm en behaaglijk in onze daktent. Ik had niet verwacht dat we er met dit koude weer zo heerlijk zouden slapen.

Creatief door schaarste

Aanpassingsvermogen uit zich ook in creativiteit. Zo koken we op kleine gasflessen van Campingaz. Dat is behoorlijk gangbaar in West-Europa. In Oost-Europa is dat echter niet het geval. Sterker nog: hier is het type fles dat precies past in ons busje met geen mogelijkheid te krijgen. Het maakt dat we op allerlei manieren gas proberen te besparen. De afgelopen twee dagen hebben we de kolen van ons bescheiden kampvuurtje gebruikt om aardappels te poffen. Ideeën uit nood geboren zorgen voor lekkere en onverwachte gerechten voor de komende dagen. De jacket potatoes en tortilla wachten al op ons.

Eenvoudig rijk

De dagen dat we nog onderweg zijn slinken snel. Ongetwijfeld zullen we ook snel weer gewend zijn aan tal van gemakken die we in Nederland zo gewoon zijn. Ik kijk al uit naar een eigen douche, stromend warm water en een oven om lasagnes en hartige taarten mee te bakken. Tegelijkertijd hoop ik dat het ons lukt om de eenvoud die we nu ervaren vast te houden. Het is rijkdom te weten met hoe weinig je toekunt. Ons aanpassingsvermogen is een groot geschenk.

– Thijs –