Beide benen op de grond

We reizen op budget. Dat is echt anders dan vakantie. De vanzelfsprekendheid van restaurantjes hebben we ingewisseld voor het vertrouwde ritme van zelf koken. Natuurlijk worden we wel eens in de verleiding gebracht en eten we buiten de deur – we willen de smaken van de landen waardoorheen we reizen zeker proeven – maar in de meeste gevallen koken we op de “vierkante meter”.

Worstlucht cultiveren

Koken met een budget vraagt om een beetje planning. Zo gaan we ongeveer een keer per week naar de supermarkt en kopen dan zo’n beetje alles wat we nodig hebben. Een hard principe is het niet, maar in de praktijk blijken we bijna geen vlees te kopen. Het hoofdbestandsdeel van onze maaltijden bestaat uit groenten. Dat bevalt ons prima. Het is goed voor dier en land en het voorkomt ongewenste luchtjes. Zo bakten we een tijdje terug in Polen een worstje in de bus (lokale lekkernij, natuurlijk proeven!). De katoenen daktent stond omhoog en was een beetje nat van wat motregen. De ideale omstandigheden, ondervonden wij tot onze spijt, om worstlucht te cultiveren. Dagen later werden we nog wakker in een aroma dat ons direct terugbracht naar ons vleselijke avondmaal.

Ontnuchterende ontmoeting

Een paar dagen terug was het wederom tijd om onze voorraad aan te vullen. In het zuiden van Roemenië draaiden we in een klein stadje een parkeerplaats op. Na een minuut of twintig kwamen wij de winkel uit met een voldaan gevoel. Eten en drinken – alles lag in ons karretje voor de week die komen ging. Ons gevoel van voldoening liep echter een flinke deuk op door bedelende kinderen die al snel op ons afkwamen. Van het een op het andere moment kreeg ik een opgelaten gevoel. Barbara en ik willen elkaar geregeld doen geloven dat we “eenvoudig” onderweg zijn, maar probeer dat maar eens vol te houden in het bijzijn van deze kinderen. Bij onze auto stond een klein jongetje, zijn kleding versleten, geen veters in zijn schoenen. Terwijl wij het eten en drinken in onze auto pakten gaf ik hem een appel die hij direct aannam en opat. Ook het karretje met muntje bracht hij maar wat graag terug. Een ontnuchterende ontmoeting.

Zelf opgelegde primitiviteit

Een goede vriend schreef mij onlangs: ‘Natuurlijk is wat jullie doen extreme luxe. Je reist door Europa in een busje alsof je arm bent, maar je bent rijk – je kúnt doen wat je doet, omdat die voorwaarden door de West-Europese cultuur geschapen zijn.’ Het zijn ware woorden. Onze reis is ‘zelf opgelegde primitiviteit’ en een ‘vrije keuze’. Raak, in de roos.

De woorden van mijn vriend en de ontmoetingen onderweg: ze plaatsen de dingen in perspectief. Ze doen me beseffen hoe rijk we zijn. Ik voel me bevoorrecht met ons budget. ‘De hemel in een busje’ zei Huub van der Lubbe – zanger van de De Dijk – eens. En zo is het in ons geval maar net.

– Thijs –