Mijn kleine ik

In de voorbereiding was het best een avontuur om op weg te gaan. Van alles regelen, keuzes maken: wat nemen we mee en wat niet? Voor een tijdje vrienden en familie missen. Even geen projecten aannemen. Maar eenmaal op weg, voelde het al snel natuurlijk om samen in ons busje te reizen en te leven. Al blijft het ook speciaal en luxe voelen om dit reizen zonder planning en agenda ‘zomaar’ een tijd te kunnen doen. Ik doe iets wat, voor mij (voor ons), bijzonder is.

Door zo’n lange tijd door Europa te reizen, reizen we automatisch door allerlei tijdperken. Zo zagen we Keltische cirkels aan de Atlantisch oceaan in Galicië (Spanje) uit een oud en vergeten verleden. Soortgelijke cirkels zagen we een paar maanden later ook terug in Schotland. Oude plaatsen ver van elkaar verwijderd, maar in zienswijze verwant.

Castro de Baroña, Galicië, Spanje

Ook zagen we sporen van strijd: Hadrian’s Wall in Noord-Engeland uit de Romeinse tijd en het tapijt van Bayeux in Normandië over de Franse (Normandische) invasie in Engeland, iconisch verbeeld in de slag bij Hastings. We zagen in dezelfde streek ook de sporen van de Tweede Wereldoorlog, door de D-Day invasiestranden te bezoeken. Het besef van al die jonge mannen die met elkaar in gevecht raakten en het leven lieten, maakte ons stil.

D-Day invastiestrand Normandië, Frankrijk

Op tal van plaatsen heeft de ene cultuur zijn sporen over die van de andere gelegd. In Butrint (Albanië) waren Romeinse resten over de oudere Griekse beschaving gelegd. Het Romeins amfitheater was op zijn beurt aangevuld met een recentere Venetiaanse toren. Binnen een paar honderd meter reisden we honderden jaren door de tijd.

Butrint, Albanië

In Oost-Europa zagen we tal van overblijfselen uit het communisme. Een megalomaan gebouw in Bulgarije dat zo in een film van James Bond had kunnen voorkomen, bijvoorbeeld. Door gesprekken met mensen beseften we dat het voorbije communistisch regime nog steeds veel invloed heeft op het huidige leven.

Buzludzha monumentet. Pametnik, Bulgarije
Toegang tot het Buzludzha monument

Ik vind het boeiend om een langere tijd achter elkaar Europese geschiedenis, van ver weg en dichtbij, op ongedwongen wijze te ervaren. Door ergens in een land of stad te zijn, verdiepen we ons haast als vanzelf in daar voltrokken gebeurtenissen en sporen. Vaak om uit te zoeken ‘hoe het ook alweer zat’, duiken we digitaal in het verleden. Menigmaal bekijken we Wikipedia of een filmpje op YouTube.

Overnachten binnen de muren van Castle of Basthove, Albanië

Naast het informatieve aspect, merk ik ook dat al deze ervaringen onderweg, door al die verschillende tijdsperiodes heen, mijn eigen aardse bestaan relativeren. Ik besef mij hoe kort we eigenlijk maar op aarde zijn, als ik op al die historische plekken sta. Ook bedenk ik mij dan hoeveel er al eerder door mensen bedacht is, hoeveel ambities er zijn vormgegeven, hoeveel er is gevochten en hoeveel er is liefgehad.

Op die momenten voel ik dat mijn ‘kleine ik’ onderdeel is van een grote diverse wereld. Dat mijn ‘ik’ en het ‘nu’ staan in een onmetelijke geschiedenis. Door deze reis besef ik me dat meer dan ooit. Dat is een mooi en duurzaam geschenk wat ik zeker mee wil nemen.

– Barbara –

Kleine Barbara in het prachtige Zvërnec, Albanië