Gevonden worden

Voor vertrek kreeg ik weleens de opmerking: ‘Ik hoop dat je vindt waarnaar je op zoek bent.’ Goed bedoelde woorden, betrokken en uit een warm hart ook. Toch kon ik er maar moeilijk mee uit de voeten. Vinden wat ik zoek? Eerlijk gezegd ben ik niet op reis gegaan om iets te vinden. Eigenlijk was ik best tevreden: we woonden prachtig. Ik bof met familie, schoonfamilie en vrienden. Ook mijn collega’s op de universiteit mag ik stuk voor stuk erg graag. Kortom: niets om voor weg te rennen.

Uit eten vlak voor vertrek, niets om voor weg te rennen, Diepenheim.

Gekozen onzekerheid

Maar waarom op reis dan? Waarom mijn vertrouwde inbedding een tijdje loslaten en kiezen voor onzekerheid? Is dat niet stom? Weten wat je hebt biedt een comfortabele positie. Als je min of meer opnieuw begint moet je daarentegen maar kijken welke kaarten je krijgt toebedeeld. Het risico op falen of met minder te eindigen is veel groter dan wanneer je vasthoudt aan het oude. Helemaal waar: dat risico is er. Aan de andere kant is er ook de mogelijkheid om dingen te laten gebeuren, die mijn – die ons – leven op ongekende wijze kunnen verrijken.

Inspirerende schrijfomgeving, Harris, Schotland.

Een tijdje leven in onzekerheid klinkt ongemakkelijk. We zijn het niet gewend: onze Nederlandse samenleving doet er alles aan om het ongewisse weg te filteren en te beteugelen. We begraven ons collectief onder een berg van regeltjes en wetten. Iedere persoon dient daarnaast haarfijn zijn carrièrepad uitgestippeld te hebben, zodat je weet waar je de komende vijf jaar aan kunt werken. Natuurlijk, dat levert ons veel op: in materieel opzicht gaat het ons voor de wind. Veel minder oog is er echter voor wat uit het zicht raakt: de gedachte dat het onbekende ook een grote bron van rijkdom is, als je je durft over te geven en vragen een tijdje vragen durft te laten zijn.

Onverwachts geschenk

Veel interessanter vind ik dan ook de vraag: ‘Wat heeft mij – ons – gevonden gedurende onze reis? Er zijn twee woorden die me onmiddellijk te binnen schieten, welke ik hoop mee terug te nemen naar Nederland om daar verder uit te vouwen: ‘gastvrijheid’ en ‘eenvoud’. Barbara schreef al eerder over verschillende mooie ontmoetingen die we hebben gehad onderweg. Keer op keer viel ons op de meest onverwachte plaatsen hartverwarmende gastvrijheid toe. Ik realiseer me nog sterker dan voorheen dat met open armen ontvangen worden het kostbaarste is wat je overkomen kan. Dat ervoeren we in verre landen, maar ook in Nederland, toen we even terug waren. Daarnaast is er de eenvoud die ons gevonden heeft. Dag in dag uit ontdekken we hoe weinig we eigenlijk nodig hebben om een goed leven te leiden. Barbara en ik hebben beiden een bak met wat kleding en andere zaken: het is meer dan genoeg voor een comfortabel en overzichtelijk leven.

Gegeven vertrouwen onderweg: de honesty box, Lewis, Schotland.

Nieuwe toekomst

Nu we begonnen zijn aan de laatste weken van onze reis, hebben we helder voor ogen dat we ‘gastvrijheid’ en ‘eenvoud’ niet zomaar willen loslaten. We willen ze een grote plek gaan geven in ons leven. Hoe? Door een plaats te creëren waar beide woorden centraal staan. Hoe mooi is het om aan een tastbare plaats te werken waar je welkom bent om op adem kunt komen? Waar je even bij kunt komen van alle hectiek? Hoe mooi is het om een plaats te hebben waar je talenten kunt oefenen, waar dingen mogen mislukken, waar niets hoeft en waar je gewoon in alle eenvoud mag zijn zoals je bent? Heel mooi volgens ons. Nu op zoek naar een plek om deze droom niet te dromen maar te leven. We hebben heel veel zin in onze terugkomst.

– Thijs –